Predykcja geometryczna makroskopowych anomalii słonecznych i fluktuacji pola do momentu Wielkiej Koniunkcji (02.07.2029).
Pierwsze geometryczne tąpnięcie fazy schodzącej. Gwałtowny spadek parametru rozproszenia (k → 0) na równiku słonecznym. Wysokie prawdopodobieństwo rozbłysków klasy X połączonych z uderzeniowymi CME.
Punkt interferencyjny. Rezonans sferyczny wywołuje lokalne anomalie w orientacji sparowanych torusów pola gwiazdy, manifestujące się serią asymetrycznych koronalnych wyrzutów masy.
Zgęszczenie fali wibracji radialnej. Moment skokowej zmiany potencjału, mogący generować długotrwałe anomalie radiacyjne i zakłócenia w pasmach wysokich częstotliwości.
Kluczowy punkt roku 2027. Maksymalne napięcie topologiczne w strefie LAZ (równikowej). Zderzenie fazowe operatora harmonii pentagonalnej wycelowane bezpośrednio w wektor orbitalny Ziemi. Zagrożenie super-rozbłyskiem (ES-flare).
Punkt tłumienia entropii przestrzennej. Chwilowa stabilizacja i przejście fali rezonansowej w niższe harmoniczne, skutkujące powstawaniem rozległych dziur koronalnych na biegunach.
Domknięcie mniejszego cyklu obrotowego wewnątrz stałej 34 560. Skokowy, uderzeniowy rozbłysk magnetyczny o charakterze anomalii punktowej. Data skorygowana z 7 na 6 grudnia ze względu na bezczasowy, stały rytm fali ignorujący ugięcie kalendarzowe roku przestępnego 2028.
Wejście Słońca w fazę głębokiego wygaszania. Przejście orientacji magnetycznej w stan przedmanifestacyjny, generujące gwałtowne, niesymetryczne anomalie pola.
Ostatni potężny "jolt" (uderzenie) 25. cyklu aktywności. Pożegnalny, nagły rozbłysk o wysokim potencjale energetycznym wywołany domknięciem fraktalnym operatora pędu.
Gwałtowny wzrost parametru rozproszenia (k ↑). Rozmycie energii lokalnej na Słońcu. Początek oczyszczania globalnego tła elektromagnetycznego z szumu informacyjnego.
Początek pozycjonowania wektorów grawitacyjnych. Tło słoneczne osiąga stan niemal idealnego minimum, przygotowując strukturę pola pod domknięcie sfery.